Το σύννεφο έφερε βροχή
κι έχουμε μείνει μοναχοί
έγινε η βροχή χαλάζι
δεν πειράζει, δεν πειράζει.
Τι έχει ο φτωχός να φοβηθεί
σπίτι, ουρανός όπου σταθεί
το δισάκι του στον ώμο
για το δρόμο, για το δρόμο.
Άιντε ν’ απλώσουμε πανιά
στ’ όνειρο και στη λησμονιά
δάκρυα η ζωή στεγνώνει
ξημερώνει, ξημερώνει.
αναφορά ημέρας
το Αξολότλ έφερε βροχή
κι έχουμε μείνει μοναχοί
η μπόρα κοίταγε την πλάτη μας
εμείς τον ανοιχτό ορίζοντα
βράχΟΙκε η θάλασσα, βράχηκε
γίναμε περισσότερο μούσκεμοι από όσο ήμασταν βρεγμένοι
βραχήκαμε ως το κόκκαλο
εκεί που η θάλασσα έφτασε ως το δέρμα
το παιδί έλεγε στην αγκαλιά: κρυώνω
η μάνα έλεγε στο παιδί της αγκαλιάς: δεν κρυώνεις, νομίζεις πως κρυώνεις, είναι στο μυαλό σου
ένας βούτηξε κι ήταν πολύ ψηλός
βούτηξε κι άλλος κι ήταν πιο κοντός
ήθελες OuLiPo με τρίτη ανάγνωση του Αξολότλ εσύ
εκείνο γλύστρησε βρεγμένο μέσα στην τσάντα
εσύ στο δρόμο για το αυτοκίνητο
μούσκεμα όλα
©Assimina
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου