παιχνιδια λογου και εικονας II.

Περουλια .

Τασο μην' λεν' τ' αφεντικο σου;

'μολογα το και θα εχεις κι εσυ το μερτικο σου

...

μην ειναι τουτη η αυλη
ν' ανεβω ν' ακουμπησω
ενα σημειωμα πριν φυγω πισω;
ασε!
καλυτερα να παω να κολυμπησω..


στης Περουλια τα νερα
το σωμα μου ν' αφησω
να το αγγιξουν κυματα
να το φιλησουν γλαροι
κι αν ειν' ο Ποσειδωνας να με δει
γυναικα να με παρει
μη κι ετσι ξεφοβηθω
της θαλασσας τα ναζια
και τα ταξιδια 'υχαριστηθω
εις τα βαθεια γαλαζια...

και σαν ο ηλιος επεσε
λιγο να ξαποστασει

η Κατερινα εμεινε
μονη το ποθο να δαμασει

εγινηκε θεα
εγινηκε Σεληνη
κι ο ποθος της εμελε
ποταμι να ριχτει

στης θαλασσας τη δινη

κι ολο τη ρουγα επαιρνε
τον ηλιο καρτερουσε
πως ταχα θα τονε δει
στο τελειωμα του δρομου
φιλι πως θα του δωριζε
παρα το τελειο ετουτου δα του νομου
που ολο αυτους τους ηθελε
ο ενας πισω απο τον αλλο
τη στρατα του ουρανου να περνούν
διχως να συναντιουνται
κι ο εις τον αλλο να κερνουν
φιλια χωρις να ακουμπιουνται



μον' τερμα δεν εχει ο πηγαιμος
τερμα δεν εχει ο ποθος
κι ολ' παει ο ποταμος
τον ηλιο να συναντησει
κι η Σεληνη τον κυκλο της να κλεισει
....

α.λ.
συναντωντας την Περουλια

στον κ. Τασο Καραμητσο