
η ανατολη μου
Σεπτεμβρης
θυμωμενος
δευτερολεπτα η μια μετα την αλλη
απο το μπαλκονι μας
με μολυβι ή φακο
με χρωματα ή χωρις αυτα
στιγμες καθημερινες
του μυαλου ή της πραγματικοτητας
στην αγκαλια των φεγγαριων
των τσιγγανων οι αναστεναγμοι
ντυνονται τα λογια των ποιητων
2 σχόλια:
Orelia! You a fantastic!
I love you poem.
Tank you
σας ευχαριστω, κυριε!
i don't know if I am fantastic!
I just write the thinks that impress me with my way considering of life..
I wish I could understand your lanquage so that I would catch your meanings
Is there any way?
Δημοσίευση σχολίου