η Θεσσαλονικη των Χριστουγεννων .

Χριστουγεννα στη Θεσσαλονικη

Δεκεμβρης του 2007

κι ο φακος επιλεγει τα φωτα

με χερι αλλοτε σταθερο κι αλλοτε οχι,

με προθεση τη δημιουργια απο τυχη

(πλατεια Αριστοτελους)

το σκαρι μου εβαλα στη ξηρα σας

ταξιδια να παρω τα ονειρα σας

φιαξαν στεκι οι παρεες

ιστοριες διηγοντας μου ωραιες

κι απο διπλα

εκανα φιλο στοργικο

δεντρο χριστουγεννων

μαγικο

τ' αστρο του
φαρος κοντινος
των λιμανιων μου

συντροφος πιστος

(Αγιας Σοφιας)

κι επαιζεν η πλατεια το κρυφτο
με της αθηνας το ξωτικο
κι εδεσαν μαντηλια τα παιδια
καλαντα τραγουδαν γλυκα

πηραν τ' αστρα μια φωτια
τα χωματα εβγαλαν λαλια
κι εσυρθει ενας χορος
ομορφος και γιορτινος


(Αριστοτελους)

κοσμος εμαζευθη στα παγκακια
λογης ακουγονταν στα πηγαδακια
κουβεντες αδιαφορες και μυστικες
το ιδιο μυστηριες και γιορτινες

εκστατικα εσταθηκα να χαζευω
στην Αριστοτελους
κοσμο και στολισμο
αναπνεοντας αερα παγερο
μια ματια και στο λιμανι
ανθρωπους ειδα στο σεργιανι
παιδια στο σιντριβανι
αποψε δε θελω να σκεφτω
παρα μονο να χαρω

...

α.λ.
δεκεμβρης του 2007

καλΕς γιοΡΤες!!!

αλεξανδρινο

καλΕς γιοΡΤες για ολους...!!!

αφηρημενο 4 .

συνοδευσε μιαν

απο τηλεφωνου

πολιτικη αναλυση

περι το παιδειας

μελλον

αφηρημενο 3 .

στη διαρκεια μιας συνεδριασης
ποιες σκεψεις αποτυπωνονται σαν ιχνη γραμμων;

πρωτα το χαρτακι διπλωνεται

επειτα, αρχιζει το γεμισμα

ανα πλευρα




και διασταση

μπερδευοντας σκιτσα, σχηματα, τυπους

κι απο την αλλη μερια

κι υστερα ενα ολον

απο μπροστα

ενα Α4 που φιλοξενησε
ολο το αγχος απο μια ωρα χαμενη
απο λογια που απλωνονται ανευρα
κι αναιτεια επαναλαμβανομενα
μια καλη προθεση που ζητα αλλο χωρο για εφαρμογη





κι υπογραφει ως βαριεμαι

με γραμματα ιδια με της εφηβειας

τα βραδια στον "Κανελλο"

στη προκυμαια του ναυπλιου .

μεσημερι Οκτωβριου

στη προκυμαια του Ναυπλιου

οτι επιανε το ματι

κι απ το παρελθον ενα κομματι


καφες, νερο και τραπεζακι

ενα μικρο πιατακι

πακετο απ τα τσιγαρα

και τα ιστια τα μεγαλα

στο βαθος λιγο Μπουρτζι

στην επιφανεια

λουλουδι απο κουκουτσι..!

το σκαναρισμα αλλοιωνει

οχι βεβαια πως θαχε τοση σημασια

των χεριων μου η δεξιοτεχνια

προσπαθεια χωρις υποβαθρο γνωσεων

δοκιμη ατεχνων αποτυπωσεων

χαριν κορης

...

21/10/2003

στη πλατεια της πρωτης μας συνυπαρξης .

να λοιπον που βηματισαμε πλάι και παλι

στη πλατεια των μεγαλων συγκεντρωσεων

της εποχης της πρωτης μας συνυπαρξης

σε αποσταση οση η κοινωνια επιβαλλει στην ηλικια

τοση που μονος ο καθενας να μην αισθανεται

και τα ειωθοτα να μη θιγει

παντα τα χερια στις τσεπες

κι ενα χαμογελο που εκκρεμει

σα παραθυρο για τις ψυχες μας

να νοιαζομαστε για τη πλευρα που ο ηλιος φωτιζει

διαταρασσοντας τις ξεχωριστες μας σκεψεις

απο παρατηρησεις κοινες των πραγματων που συνανταμε

τοσο κοινες που θαρρεις και κλεβουμε ο ενας τις σκεψεις του αλλου

δυο βηματα πιο κει η θαλασσα που λατρευεις

ενα πιο πισω, τα καφε των παλιων κτηριων που βαθυνω

μια αφισα με περιεχομενο που μας τραβαει τη προσοχη

ενα πλοιο αφημενο να περιστρεφεται με το κυματισμο

πιο περα ο Λευκος Πυργος

το παγκακι της πρωτης μας συναντησης

κι η νωχελικοτητα της μερας

τα φυλλα στροβιλισμενα απο το Βαρδαρη

ο ηλιος που θα αλωσει τους δρομους καθετα στη παραλια

πλανωδιοι μουσικοι και σπλαχνικοι πολιτες

ενας μεσηλικας που κανει τζοκιν

κι ενας πατερας που μοιραζεται τη βολτα του με το μωρο του

μια γυναικα που φωτογραφιζεται

κι ο νεαρος που τη καθιστα μοντελο

μια γυναικα επιπλητει τον αντρα της

απων κι απο τον αρτο

-του Αγιου Μηνα βλεπεις-

που στο καλο ηταν;

να απολογηθει παραυτα

αν ειναι δυνατον να την συγχιζει ακομη και σημερα!

και κεινος..

στοιχηματιζω και κερδιζω

χαμογελά αντι λογου

σαν συνηθισμενος στην αφορμη

διασκεδαζω με το παρον

αναπολεις το τοτε

διαγουμε το σημερα

γλενταω να καταγραφω

επιμενεις να παρατηρεις και να συγκρινεις

χωρις αποδειξεις

συνυπαρχουμε στις αλλαγες

καταθετωντας ο καθενας το θησαυρο του

βαθειες ματιες στο γυρω

ανασες στο παγωμενο αερα

ενα βλεμμα κοντρα στον ηλιο

δυο λακακια απο χαμογελο στα μαγουλα

παραλληλος βηματισμος

κοινο νοιαξιμο

υποθηκη για το μελλον

11 του Νοεμβρη του 2007

πλατεια Αριστοτελους

Θεσσαλονικη

ηλιος δεσμωτης .

εργο σε πραξεις τρεις .

εκρηξις αστρικη ή ανθρωπογενης...

εξωθεν - γενεσις

εσωθεν - θανατος

αδιαφορα πως - ερως

δινη

πηγη

στροβιλος

συνθεση
αποσυνθεση
προσεγγιση

εισπνοη
εκπνοη
σβησιμο

εργο σε πραξεις τρεις
αδιαφορον αιτιας
τον κυκλο του διαγραφει
με κορυφωση και υφεση

αφορμη απο το ηλιοβασιλεμα στο Καβουρι
Αττικη
8/8/2007

παιχνιδια λογου και εικονας II.

Περουλια .

Τασο μην' λεν' τ' αφεντικο σου;

'μολογα το και θα εχεις κι εσυ το μερτικο σου

...

μην ειναι τουτη η αυλη
ν' ανεβω ν' ακουμπησω
ενα σημειωμα πριν φυγω πισω;
ασε!
καλυτερα να παω να κολυμπησω..


στης Περουλια τα νερα
το σωμα μου ν' αφησω
να το αγγιξουν κυματα
να το φιλησουν γλαροι
κι αν ειν' ο Ποσειδωνας να με δει
γυναικα να με παρει
μη κι ετσι ξεφοβηθω
της θαλασσας τα ναζια
και τα ταξιδια 'υχαριστηθω
εις τα βαθεια γαλαζια...

και σαν ο ηλιος επεσε
λιγο να ξαποστασει

η Κατερινα εμεινε
μονη το ποθο να δαμασει

εγινηκε θεα
εγινηκε Σεληνη
κι ο ποθος της εμελε
ποταμι να ριχτει

στης θαλασσας τη δινη

κι ολο τη ρουγα επαιρνε
τον ηλιο καρτερουσε
πως ταχα θα τονε δει
στο τελειωμα του δρομου
φιλι πως θα του δωριζε
παρα το τελειο ετουτου δα του νομου
που ολο αυτους τους ηθελε
ο ενας πισω απο τον αλλο
τη στρατα του ουρανου να περνούν
διχως να συναντιουνται
κι ο εις τον αλλο να κερνουν
φιλια χωρις να ακουμπιουνται



μον' τερμα δεν εχει ο πηγαιμος
τερμα δεν εχει ο ποθος
κι ολ' παει ο ποταμος
τον ηλιο να συναντησει
κι η Σεληνη τον κυκλο της να κλεισει
....

α.λ.
συναντωντας την Περουλια

στον κ. Τασο Καραμητσο

παιχνιδια λογου και εικονας I.

Κορωνη .

περιμενοντας την ..Ιφιγενεια..!






προλαβε στον τοπο, το σουρουπο, στα βραχια να καθισει..

και.. καθως η νυχτα σκαλωνε στα σπιτια

το δρομο πηραν οι στρατοι
το χωρο να γνωρισουν...

φωτα, χορο εστησανε

στου λιμανιου τη χωρα

και μισογιομη η σεληνη

στις σκέπες των σπιτιων 'ροβολα..

ως που 'ρθε και κορωνα καθησε
στου ουρανου το θολο
μα.. οι στρατοι δεν αλλαξανε
διολου το δικο τους ρολο
..



ετσι...
μεσανυχτα παρα κατι
το μονοπατι πηρανε
φευγατοι...

μα.. στη βουκαμβιλια σταθηκαν
για λιγο να θαυμασουν
και στο πλατυσκαλο εκαθησαν
πολυ να ξαποστασουν

εκει ειναι που εσκεφτηκαν
για πολεμο πως πανε
κι ειπανε να αλλαξουνε
το τροπο που κοιτανε
...

α.λ.

μια βολτα στην Κορωνη
Ιουλιος - Αυγουστος 2007

tiny soul

μια φορά κι έναν καιρό..
ήταν ένα μικρό παιδί..
καθισμένο στο δωμάτιό του.. αγναντεύει απ΄το "κλειστό" παραθύρι του..
κλείνει τα μάτια.. ανιχνεύει.. αφουγκράζεται.. οσμίζεται.. όλες του οι αισθήσεις σε εγγρήγορση..
και να που οδεύει σε γνώριμα μονοπάτια.. στην ακρογιαλιά του.. μιαν ακόμη περιπλάνιση.. στις τόσες..

ανάμεσα από την αρμύρα που του καίει τα μάτια.. τον άνεμο που του ραπίζει το πρόσωπο..
τα ξεφτισμένα βράχια από τον αέναο χρόνο..

ανάμεσα στον ορίζοντα την στεριά και την θάλασσα..
στα γλαροπούλια του.. στις βάρκες του..τις μουσικές του..

μαζεύει τα σύνεργά του.. προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα εργαλεία που του αντιστέκονται..
αγκομαχεί να τα προκάμει.. να διαβεί το δημιουργικό κατώφλι τους..

ο άνεμος κόπασε.. η θάλασσα απαλολικνίζεται ήσυχα..
οι μόνοι ήχοι που ακούει το φτερούγισμα του γλάρου.. ο μαγικός ήχος του βιολιού..

μια γλυκήτατη αίσθηση το κυριεύει..

τα πινέλα σύμμαχοι του.. τα χρώματα ανασκαλεύονται χωρίς δυστροπία..
η πάλη αντικαταστάθηκε από την γονιμότητα της λαχτάρας της δημιουργίας..
η ψυχή του ταξιδεύει ανάλαφρα.. σαν παιδόπουλο..

ο φιλος μου ο normas

σκεδαζει την αμηχανια

απο την ανησυχια και την εκπληξη του

και δημιουργει λογο και εικονα

φανερωνοντας την ψυχη του

στην ημερα των γεννεθλιων του

...

ξεφαντωμα χρωματων .

Ανοιξη του '75

Πασχα

λιγο πριν ξεκινησουμε για το θεατρο,

η ολοκληρωση του

ξεκινησε σαν ασκηση συμμετριας

κατεληξε σε ..ξεφαντωμα χρωματων

μαρκαδοροι το πρωτο υλικο

κι αν το δεις μετα χρονια

άλλο θυμιζουν σκηνικο

των διδυμων πυργων το θανατικο

...

συμπτωση ή ενοραση

λες ναναι αυτο;

μια στιγμη να ξαποστασω ...

...και στον προορισμο μου θα ξαναγυρισω...

" είστε για μένα σύνθημα μιας εσωτερικής γιορτής..
είστε η ανακούφιση κάποιου άγχους..
μέσα στην μοναξιά των πεδιάδων..
μέσα στους πέτρινους λαβύρινθους μιας πρωτεύουσας..
στο τρεμούλιασμα των αστεριών..
στην έκρηξη των φαναριών..
είστε το πυροτέχνημα της θεάς Ελευθερίας.. "

στίχοι του Κάρολου Μπωντλαίρ

σπουδαζοντας το κινητο
προς τη Λιμνη Ευβοιας
Πασχα 2007

το κειμενο του Μποντλαιρ
απο τον φιλο normas

γυμνο συζευξη (γυμνη να σε συναντησω ηρθα)

μιαν αγκαλια θα 'θελα...

οταν τα ορια υπογραμμιζουν την αδυναμια
η επιστροφη στη μητρα απαλυνει το ατελες
...


Ιουλης του 2005
κι εγραφα στη φιλη mpelas_2003:

Μιάν αγκαλιά θα΄θελα..

όχι έρωτα,

όχι..!

μιάν αγκαλιά μάνας ήθελα..

μέσα της να με κλείσει..

κι ο Γιώργος το εκανε σημαδι στον τοιχο...

ολα δανεικα .

"Στο καφενείον η Ελλάς ο σαλτιμπάγκος πουλά τα νούμερα φτηνά δραχμή τα ακροβατικά
Οι αλυσίδες δωρεάν το πήδημα θανάτου δυο δραχμές το πήδημα θανάτου δυο δραχμές
χωρίς σχοινιά

Περάστε κόσμε περάστε κόσμε περάστε κόσμε περάστε κόσμε"

"Γη παιδεμένη με σίδερο και με φωτιά
για κοίτα ποιον σου φέρανε καημένη
να σ' αφεντεύει από ψηλά, τα κρίματά σου είναι πολλά
Γη που το σίδερο παιδέψαν κι η φωτιά"

"Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα
Όλο το κόκκινο στις μέρες μας ειναι αίμα,
μπορεί να 'ναι κι απ’ το λιόγερμα, που χτυπάει στον απέναντι τοίχο

Κάθε δείλι τα πράγματα κοκκινίζουν πριν σβήσουν
και ο θάνατος είναι πιο κοντά. Έξω απ’ τα κάγκελα,
είναι οι φωνές των παιδιών, και το σφύριγμα του τρένου"

"Τη νύχτα αυτή η αστυνομία μάζεψε τους αλήτες απ’
το πάρκο
πλάκωσε το εκατό κι ακουγόταν μέχρι εδώ η
σειρήνα
φύγε - φύγε όσο έμεινε
καιρός γιατί η
νύχτα στο κρατητήριο είναι κρύα
πως βαστιέται τέτοιος
εξευτελισμός
και το στόμα σου φαρμάκι απ’ τα τσιγάρα
το πρωί στο λεωφορείο στριμωχτός μια διαδήλωση
κοιτάς πίσω απ’ τα τζάμια"

"Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει
Οι δρόμοι θα ’ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
Τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
Αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή"

"Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου
Ο ουρανός δικός μου, κ’ η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ’ άλλα μάτια
Στα ηλιοσκαλοπάτια, μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω

Στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε
Αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά"

"Πρώτη Μαΐου, και απ' τη Βαστίλη
Ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών
Χίλιες σημαίες, κόκκινες μαύρες
Ο Φεντερίκο, η Κατρίν και η Σιμόν

Μέσα στους δρόμους, μέσα στο πλήθος
Τρέχω στους δρόμους, ψάχνω στο πλήθος
Πού ‘ν’ το κορίτσι, το κορίτσι π' αγαπώ


Πες μου Μαρία, μήπως θυμάσαι
Το βράδυ εκείνο που σε πήρα αγκαλιά
Πρώτη Μαΐου, όπως και τώρα
Και 'γω φιλούσα τα μακριά σου τα μαλλιά

Μέσα στους δρόμους...

Πρώτη Μαΐου, μαύρα στα ξένα
Κλείσε το τζάμι μη κρυώσει το παιδί"

"Βουλγάροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ’ αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθεί

Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,
στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ

Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψει ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψει ο εχθρός

Ο κόσμος να γλυτώσει, απ’ αύτην την πληγή,
κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη"

"Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία
εν αφθονία μου παρέχεις
στέγη, τροφή και προστασία
Σ’ ευχαριστώ ω εταιρία


Ω τα παιδιά αυτού του κόσμου
Χλωμά τρελά και κουρασμένα
παίρνουν το δρόμο για τη μητέρα
κι εγώ ξαναγυρνώ σ εσένα"

"Κι εγώ σου λέω Στέλλα, στην αγκαλιά μου έλα
να κοιμηθείς
Είναι μεγάλη η μέρα, αδέσποτη σα σφαίρα
και θα χαθείς

Φώτα μικρά μεγάλα, έργα πορνό και μπάλα
για τους φτωχούς
Στους τοίχους διαφημίσεις, παντού και πάντα λύσεις
για τυχερούς"

"Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά
Καταλαβαινόμαστε τώρα, καταλαβαινόμαστε τώρα
δεν χρειάζονται περισσότερα

Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη
Έτσι, να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε
Τέτοια ποιήματα σου φτιάχνω εκατό την ώρα
Αυτό θέλουμε κι εμείς

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου
απ' τον κόσμο
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε, να σμίξουμε τον κόσμο"

"Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
Ν' ανασαίνω όπου βρεθώ να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι .
Μ' εκβιάζεις μου κολλάς σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι"

***********************

κι αν τη σειρα δεν κρατησω

καπως ετσι γραφτηκαν

απο τον Ριτσο

τον Κινδυνη

τον Καμπανελη

τον Ρηγα Φεραιο

τον Μυρη Κ.Χ.

τον Οικονομεα

τον Σαββοπουλο

τον Παπαζογλου

τον Μ. Λοίζο

σημερα τη 1η του Μαη

που στη πατριδα μου γιορταζεται σαν να ειναιΠασχα

κατω απο μια ιδιαιτερη συναισθηματικη φορτιση

μιας επιθυμιας που χανεται στις χωριστες επετειους .

η φωτογραφια

του φιλου normas

το εργοστασιο του Καρολου Φιξ

Θεσσαλονικη

κι ο τιτλος δανεικος

απο μια σκεψη του κ. Αλεκου Σταμου

απο τον normas .

Αφιέρωμα

Σ¨ εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων ψάχνουν
για ένα φεγγάρι παιδικό

σ΄αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός,
σ΄εκείνους που τους ξέχασαν

στην γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκαταλείψει

στους καθρέφτες που κοιταχτήκαμε,
στις θάλασσες που δεν θα ταξιδέψουμε

στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι κι ίσως να μην ξαναγυρίσαμε από τότε

στη Μοίρα, στην ωραία νεότητα, στους διαβάτες

( κι εγώ που πήγαινα; κι ήταν τόσα πολλά αυτά που ζήτησα;
Μα τώρα είναι αργά - ώρα να φεύγω )

στα αποδημιτικά πουλιά,
στις ατμομηχανές που κουράστηκαν κι έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε

στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι,
στα κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπούν στον ουρανό,

στην αλληλογραφία ενός αγγέλου μ΄ ένα παιδί,

σ΄ εκείνους που άργησαν,
σ΄αυτούς που δε θα ξανάρθουν

στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά,
στον γέρο που κλαίει

στην Οδύσσεια που ζεί ο ποιητής γράφοντας το ποιό μικρό ποίημα

στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας
μια ολόκληρη ζωή..

15/4/2007

normas

Γιωργο,

ευχαριστω για την τιμη να μου εμπιστευεις τη δουλεια σου

λογο κι εικονα

...

===========================================================

διορθωση


Κυριακη, 22/4/2007
8:56μμ


απο βιασυνη κι ενθουσιασμο
η ανεπαρκεια μου με προδωσε
και χτες, καταχωρησα την συνθεση του φιλου μου normas
και το κειμενο που συνοδευε αυτην,
σαν δικο του αποκλειστικα εργο
η αληθεια ομως, οπως εντιμα ενημερωσε ο Γιωργος, ειναι πως
το κειμενο ειναι αποσπασμα απο εργο του Τασου Λειβαδιτη



αν αργησα να καταχωρησω τη διορθωση ειναι επειδη απουσιαζα



ωστοσο, συνεχιζω να ευχαριστω τον normas που μου εμπιστευεται τη δουλεια του
κι απο μενα δεν υπαρχει κανενα προβλημα Γιωργο!

προσευχη .

σε καμαρα μυστικη

αιμα τον πηλο ποτιζω

με μια ρανιδα σου στραγγιζω

ελπιδα καθοριστικη

το φως σου

τη ζωη πως θ' αγγιξει

στο μελλον

ευδοκια να χαρισει

κι οσα, των σκεψεων μου ονειρα,

απο σκεπαστρα εμποδισμενα,

αιμορραγουν

της αναπνοης σου ας μεταλαβουν

ικμαδα να στεφανωθουν

φως ιλαρον στο δρομο να δωρισουν

ενα παραθυρο απαντοχης στον κοσμο να ανοιξουν

....

ο normas ευχεται με το δικο του τροπο

λιγες ημερες πριν το Πασχα

κι εγω τον αποκωδικοποιω σημερα μολις

...