φθινοπωρο του 2005
σεπτεμβρης ητανε θαρρω
και τα πρωτα μου γυμνασματα με την ψηφιακη
το βουνο μου
η Πεντελη
19 χρονια συνοδευει τις ανατολες μου
19 χρονια γεμιζει τον οριζοντα μου
τρεις φορες την ειδα να πεθαινει
τρεις να γεννιεται
ειδα Πομακους να της χαριζουν τη ζωη παλι
να δεντροφυτευουν μετα τις μεγαλες πυρκαγιες
αλεπουδιτσες και χελωνες να διασχιζουν τους δρομους της
ανθρωπους να πινουν στις πηγες της
ποτε δεν καταλαβα εκεινο το σημειο με την αντιθετη επιταχυνση
περνουσα παντα βιαστικη για το σχολειο στην απο κει Αττικη
παντα ομως με κερναγε πρασινο, αερα, οριζοντα και στροφες
για το στοιχημα...
και παρεα...
εκεινα τα πρωινα, πριν την ανατολη ή μαζι της, ο στοχος κι ο δρομος μου, το βουνο
κι ο Θανασης ο Παπακωνσταντινου με τον "Πεχλιβανη" του και το "οταν χαραζει", να τρυπαει το στηθος στο μερος της καρδιας απο τα ηχεια
και τα κρανα, σκουλαρηκια στ' αφτια...
2 σχόλια:
Τι μου θύμησες! Στην Ν. Πεντέλη έμεινα 15 χρόνια. Συχνές οι επισκέψεις μου στο βουνό. Φωτογράφησα πολλά κακοποιημένα σημεία της, με μπάζα. 'Εστειλα τις φωτογραφίες σε πολλούς αποδέκτες. Πήρα απάντηση μιά ηχηρότατη σιωπή! Ξαναγενιέται το βουνό. Κάθε φορά που παίρνω τον δρόμο Πεντέλης-Κηφισιάς ή Πεντέλης-Νέας Μάκρης παρατηρώ τα νεαρά δεντράκια που ανυπομονώ να τα δω μεγάλα. Αργούν, όμως. Κι οι κάμπιες έχουν πολλή όρεξη! Κι η Marchalina Hellenica (τί άλλο θα μπορούσε να είναι από Hellenica!) σκορπίζει το θανατερό μπαμπάκι της παντού!
καλημερα συναδελφε εν πτυχιω! :))
καλως ορισες σε αυτες τις καταγραφες μου
ειχες δει εκεινους τους ανθρωπους, τους Πομακους;
ενα με το τοπιο εμοιαζαν!
λυπηθηκα που πηγε χαμενη η δουλεια τους με την τελευταια πυρκαγια, τοσο οσο και για την ιδια την καταστροφη του βουνου
ετσι λενε αυτο το απαισιο "τρωκτικο"; Marchalina Hellenica;
εχω καιρο να περασω το βουνο ημερα
ξαναγεννιεται, λες.. ομορφη ειδηση Βασιλη!
Δημοσίευση σχολίου