του αυγούστου

©Assimina

ΧΩΡΟΣ

Μόλις κόσμος.

διαβάζεις και ξανά-διαβάζεις,
ανακαλύπτοντας σε κάθε στίχο
ένα άλλο κάθε φορά θέμα.
καταιγιστικός


Μόλις κόσμος.
η φράση που με άδραξε και με συνεπήρε ανοίγοντας δεκάδες εικόνες με χρώματα και λέξεις



©Assimina

diPgeneration

 το απόλαυσα

λένε: μη κολλάς, προχώρα παρακάτω από το γενόμενο
στην περίπτωση όμως ενός περιοδικού με ετήσια έκδοση, έχεις δικαίωμα να κολλάς καθώς αυτό, το περιοδικό, σχεδόν αποτελεί ένα λογοτεχνικό έργο στο οποίο επιστρέφεις ξανά και πάλι

οι περισσότεροι, όλοι δηλαδή πλήν ενός, γνωστοί από το διαδίκτυο και μερικών από τα εκδομένα ήδη βιβλία τους
ωστόσο, η ανάγνωση στο χαρτί θα είναι πάντα αλλιώς και ειδικά αν έχεις να την συγκρίνεις με την ανάγνωση σε σελίδα κοινωνικού μέσου δικτύωσης (δες πχ f/b)
μακριά από την ροή ειδήσεων, διαφημίσεων, σχολιασμών κ. ά., η ανάγνωση γίνεται μια συνομιλία πρόσωπο με πρόσωπο με τον έχοντα την ευθύνη του κειμένου
εκεί έχεις τον χρόνο και την ησυχία να εκτιμήσεις πράγματα που σου διαφεύγουν πιθανόν μέσα στην βοή του μκδ ή δεν τα πρόσεξες διότι σου τα έκρυψαν άλλα σημεία που υπερτονίστηκαν για οποιοδήποτε λόγο από άλλους

απόλαυσα τη ροή της γλώσσας όλων
ιδιαιτέρως δε, τα διαφορετικά ύφη γραφής ορισμένων από τους συντελεστές αυτού του τεύχους
σχεδόν αποκάλυψη όταν έχεις συνηθίσει κάποιον σε ένα ήσυχο τρόπο αναλυτικής περιγραφής τύπου πχ Προυστ

ωραιότατοι.



©Assimina

συναντίληψη

 «Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν, πασχίζοντας ανόητα
να εξασφαλίσουμε μια θέση στην αντίληψη των άλλων."
                                                                              Γιάννης Ρίτσος

©Assimina

το σπίτι των πιο ευτυχισμένων ημερών

Τους γενέθλιους κοιτώνες μου, ξένοι διατηρούν,

Και τους δρόμους ακολουθούν, των τρόπων μου των συνηθισμένων·

Κανένα βλέμμα, αλλοίμονο!, καμιά φωνή δεν ανακαλούν,

Το Σπίτι εκείνο των Ημερών των πιο Ευτυχισμένων.

 

 

©Assimina

λοιπόν;

ιστορικό εμπορικό κέντρο της πόλης των Αθηνών

 -- πουτάνα ζωή! πάψε πια, δε θέλω να σε μαθαίνω άλλο!

-- τι είπατε, Ζήσιμε;

εκείνος, σα να άκουσε και σα να μην άκουσε, έσκυψε περισσότερο ανάμεσα στους ώμους και συμπλήρωσε: δε θα με αλλάξεις ζωή! ύστερα έστριψε το κεφάλι του προς τον άλλον: θεωρείτε λοιπόν 
Σίγκμουντ, πως η χαρά που περιέχει θλίψη, ορίζει κάποιο είδος γενναιότητος;




©Assimina

η Κάρι σας

 η Έλλη μας

και δεν το λέω γιατί ταύτισα μεταφράστρια και ηρωίδα
παρά επειδή θαύμασα και τις δυο για κάποιους λόγους
νάχα ακόμη είκοσι χρόνια ζωηρού μυαλού να σου έμοιαζα Έλλη

©Assimina

sadly

μέσα σ' αυτό το φώς, τώρα,
ήθελα να κλείσω τους πιο θλιμμένους στίχους
ότι δεν θυμάμαι κάποιους
με κάνει να λυπάμαι πιο πολύ