
κι εγω, σαν ανοιξω αυτο το παραθυρο...
35 χρονια πισω θα ταξιδεψω...
στη θαλπωρη της παιδικης μου ηλικιας θα ξεκουραστω...
μιαν αγκαλια μανας θα βρω
στα παραμυθια του παππου θα χαθω...
στου πατερα τον ωμο, θα κοιμηθω...
Γιωργο, ε υ χ α ρ ι σ τ ω!!!
με μολυβι ή φακο
με χρωματα ή χωρις αυτα
στιγμες καθημερινες
του μυαλου ή της πραγματικοτητας





φθινοπωρο του 2005
σεπτεμβρης ητανε θαρρω
και τα πρωτα μου γυμνασματα με την ψηφιακη
το βουνο μου
η Πεντελη
19 χρονια συνοδευει τις ανατολες μου
19 χρονια γεμιζει τον οριζοντα μου
τρεις φορες την ειδα να πεθαινει
τρεις να γεννιεται
ειδα Πομακους να της χαριζουν τη ζωη παλι
να δεντροφυτευουν μετα τις μεγαλες πυρκαγιες
αλεπουδιτσες και χελωνες να διασχιζουν τους δρομους της
ανθρωπους να πινουν στις πηγες της
ποτε δεν καταλαβα εκεινο το σημειο με την αντιθετη επιταχυνση
περνουσα παντα βιαστικη για το σχολειο στην απο κει Αττικη
παντα ομως με κερναγε πρασινο, αερα, οριζοντα και στροφες
για το στοιχημα...
και παρεα...
εκεινα τα πρωινα, πριν την ανατολη ή μαζι της, ο στοχος κι ο δρομος μου, το βουνο
κι ο Θανασης ο Παπακωνσταντινου με τον "Πεχλιβανη" του και το "οταν χαραζει", να τρυπαει το στηθος στο μερος της καρδιας απο τα ηχεια
και τα κρανα, σκουλαρηκια στ' αφτια...
στην αγκαλια των φεγγαριων
των τσιγγανων οι αναστεναγμοι
ντυνονται τα λογια των ποιητων